درد تنهایی خود را به که گویم

به که گویم که در این جامعه خالی از عشق

همه در تاب و خروشند

همه چون سرو به بالا می نگرند

و به فغان از غم هستی

که تواند مرا یاد کند

و صدای نفسم را ببرد تا که رسد بر دل یار

من که خواهم ولی افسوس که نتوانم

از اینجا بروم

من به سان گلی از باغ گل یاس بودم

که ندانم به شکوفایی خود شاد شوم

که تواند مرا شاد کند

و دل غم زده ام را

به سرود غم هستی بسراید 

آه .........................

 

 

 

 

بر سنگ قبر من بنوسيد خسته بود . اهل زمين نبود. نمازش شکسته بود بر سنگ قبر من بنويسيد پاک بود چشمان او که دائما از اشک شسته بود بر سنگ قبر من بنويسيد اين درخت عمري براي هر تبر و تيشه دسته بود بر سنگ قبر من بنويسيد کل عمر پشت دري که باز نمي شد مانده بود

کاش بودي تا دلم تنها نبود

تا اسير غصه فردا نبود

کاش بودي تا نگاه خسته ام

بي خبر از موج و دريا نبود

کاش بودي تا دو دست عاشقم

غافل از لمس گل مينا نبود

کاش بودي تا زمستان دلم

اين چنين پر سوز پر سرما نبود

 کاش بودي تا فقط باور کني

 بعد تو اين زندگي زيبا نبود

اگه تو نباشی تا هم دلم باشی

مرا از فاصله باکی نیست

لبخند تو امید دوباره من است

و گرمی دستان تو بهانه بودن من

در اسارت زمان و لحظه ها

با یاد تو به رهایی دلخوشم

و به نفس کشیدن و بوییدن

                                    آری قصه من تلخ است اگر تو نباشی

زغم کسی اسیرم که زمن خبر ندارد

عجب است محبت من که در او اثر ندارد

دروغ است هر که گوید دل به دل راه دارد

دل من زغصه خون است دل او خبر ندارد

آدمک آخر دنیاست               بخند

آدمک مرگ همین جاست               بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی به خدا مثل تو تنهاست               بخند

دست خطی که ترا عاشق کرد دست خط من رسواست                 بخند

امروز دستان کوچکم محتاج دستان مهربان و گرم تو بود...

اما احساس سنگ غرورت فرياد دستم را برای نياز دست تو کوتاه کرد...

فردايی که دستم ملتمسانه پي گدايی گرمای دست ديگری ميگردد...

اين وجدان توست كه حس پشيمانی را بيدار ميكند و اشك ندامت را سر ميدهد...

امروزی كه قدرتت را غرورت نزد من پوچ ساخت و حنجره ام را برای صدا كردن

دوباره ات بريد...

امروزی كه صد بار خودم را ملا مت كردم كه چرا تقاضای نيازم را از تو كردم....

تويی كه دم از ظرفيت ميزنی و بی ظرفيت تر از هر انساني...

تويی كه دم از همدمی و دوست داشتن و عشق ميزنی بی انكه حتی بدانی، لياقت دوست داشتن را هم نداري...

و منی كه مانده ام حيران، پی مجنون، عاشقم...

       یادت مياد گفتي به من كه من برات عزيزم

اگه بخواي دنيا رو من به پاي تو مي ريزم

يادت مياد گفتي به من يه وقت نشي ناراحت

كه اينجوري خيال من هرگز نمي شه راحت

يادت مياد گفتي به من كه عشق قشنگ و زيباست

قشنگتر از هر چيزي كه جاش توي اين دنياست

يادت مياد گفتي به من دوستت دارم خيلي زياد

مي خوام بدونم كه هنوز اين چيزها رو يادت مياد

يادت مياد كه تو برام مظهر خوبي بودي

حالا مي دونم كه تو مهره ي بازي بودي

بازي سرنوشت و دست قضاي هستي

تو بازي سرنوشت تو كنارم نشستي

 نشستي در كنارم چه مست و عاشقانه

برام هديه آوردي دنيايي صادقانه

دنيايي كه آوردي براي من يادگار

حالا از من گرفته دست تو و روزگار

اين دنيا رو سپردي دست يه بهتر از من

و هرگز نگرفتي ديگه سراغي از من

عشق

عشق اقيانوس وسيعي است که دو ساحل رابه يکديگر پيوند مي دهد

love is wide ocean that joins two shores 

زندگي بدون عشق بي معني است و خوبي بدون عشق غير ممکن

life whithout love is none sense and goodness without love is impossible

 
عشق ساکت است اما اگر حرف بزند از هر صدايي بلند تر خواهد بود

love is something silent , but it can be louder than onything when it talks 

عشق آن است که همه خواسته ها را براي او آرزو کني

love is when you find yourself spending every wish on him

 
عشق گلي است که دو باغبان آن را مي پرورانند

love is flower that is made to bloom by two gardeners 

عشق گلي است که در زمين اعتماد مي رويد

love is like a flower which blossoms whit trust 

عشق يعني ترس از دست دادن تو

                                                         الا شهیدعشق به تیر از کمان دوست

                                                               کاشکی همسفر بودی توی راه سرنوشت   

نا رفیق به این میگن